Dissociatie — de fout van gelijktijdigheid

Dissociatie

de fout van gelijktijdigheid

Een gedissocieerde organisatie houdt twee onverenigbare kennisregisters tegelijk in bedrijf zonder dat het verschil correctie oproept. Wat het instituut weet in zijn stukken en wat het weet in zijn handelen bestaan naast elkaar, jaar na jaar, en niemand hoeft te kiezen. Dat is geen leugen en geen onwetendheid; het is een organisatievorm, en zij is herkenbaar aan haar patronen: de telbare vervanger die de plaats inneemt van het werk, de vorm die blijft staan waar de inhoud vertrok, het besluit dat het probleem hernoemt in plaats van raakt. De vier reeksen onder dit kopje volgen het patroon van klein naar groot.

Reeks I · Gedissocieerde Organisaties. Het grondpatroon: hoe één organisatie twee registers tegelijk in bedrijf houdt en waarom het verschil geen correctie oproept.

Reeks II · Doorwerking. Hoe het patroon zich voortplant voorbij de organisatie die het huisvest, en waarom bestrijding op de verkeerde plek het versterkt.

Reeks III · Notities van binnenuit. Hetzelfde patroon bezien vanuit de positie van wie erin werkt, tot en met de wetgever; met een synthese die de reeks samentrekt.

Reeks IV · De gedissocieerde Unie. De proef op de schaalinvariantie: hetzelfde mechanisme op het niveau van de Unie.

Wie nieuw is, begint bij de synthese van Reeks III en leest daarna Reeks I; de rest volgt vanzelf. Dissociatie is de fout van gelijktijdigheid: twee registers naast elkaar, nu. Haar tegenhanger is de fout van opeenvolging: de vorm die zijn motivering overleeft. Die staat onder het kopje Grammatica, in de reeks Verweesd ontwerp.